با سلام و عرض حرمت!
من اهل افغانستان هستم و به احمد شاملو هم علاقه مفرطي دارم هم احترام.
روزي كه شاملوي بزرگ فوت كرد من براي او گريستم. گريه ام براي اين نبود كه شاملو جهان فاني را ترك گفته بود. بلكه براي اين گريستم كه انسان بزرگي همچون وي چرا در چنين موقعيت تاريخي نصيب ايران شود. از تنگ نظري شيخ هاي رياكار رژيم به اصطلاح جمهوري اسلامي ايران كه مرگ اين بزرگوار را خيلي سرسري گرفتند خيلي دلم گرفت و اگر تا ابد با چنين حاكمان سركوبگري عقده بورزم بازهم گوشه اي از ابعاد كينه ام خالي نخواهد شد. شاملو رفت. اما آثار وي به گفته خودش آيينه اي است كه انسانيت و ارزش انسان را براي ما بازگو مي كند. شاملو را بيشتر بخاطر اينكه انساني مي انديشيد و هرگز خود را مقيد به قلمرو ايران نمي دانست دوست دارم و براي هميشه هم دوست خواهم داشت. او تنها مال ايران نيست. مال همه انسان هاي واقعي جهان است. نوشته ام را با يكي از اشعار خودش پايان مي بخشم: گر بدينسان زيست بايد پست- من چه بي شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوايي نياويزم- بر بلند كاج خشك كوچه بن بست- گر بدينسان زيست بايد پاك- من چه ناپاكم از ننشانم از ايمان خود چون كوه- يادگاري جاودانه بر طراز بي بقاي خاك. در اخير ميگويم سركوب باد تمام نظام ها و گروه هايي كه در راستاي استعمار انسانيت و سانسور آفريده هاي هنري انسان هاي واقعي عمل مي كنند.

شاملو در بدترين زمان ممكن درگذشت و هنوز كه هنوز است مراسم يادبودي براي اش برگزار نشده است.اين هم باشد براي آيندگان.

شاملو با قيصر خيلي فرق داشت! قيصر با حكومت نبوده ولي هيچگاه بر ضد حكومت نبود!

فعلا كه همين كانون نويسندگان و انجمن قلم يك تسليت خشك و خالي هم براي مرگ قيصر نگفته اند!

كاملا با نظر شما در مقاله موافق ام. بر عكس؛ ابن همه قهرمان سازي از آن مرحوم را از طرف برخي از نويسنده گان درك نمي كنم. شايد آن مرحوم اخيرا در درونش دچار شك هايي شده بوده باشد. ولي چه حركت متعهدانه و روشن فكرانه يي از او ديديه ایم؟ در آتش باران سال هاي اصلاحات ايشان كجا بودند؟ در اين دو سال چه حركتي؛ موضع گيري يي؛ اظهار نظري كردند؟ 18 تير؟ قتل هاي زنجيره يي؟ نابودي مطبوعات؟ دولت نهم و نابودي فرهنگ و شعر و كتاب؟ رياست دانشگاه تهران؟ شکنجه ی دانشجوها؟
اين كه ايشان از دوستان برخي از نويسنده گان يا شخصيت هاي سياسي مانند آقاي خاتمي و مهاجراني و سيد ابراهيم نبوي و مانند اين ها بوده اند و زماني با هم دوراني داشتند دليل خوبي است كه براي ايشان سوگ نامه بنويسند؛ اما اين ايشان را يك شاعر متعهد روشنفكر بخوانند اصلا منصفانه نيست. ايشان حداكثر يك استاد ادبيات فاريس و يك شاعر حكومتي بودند. كه خداوند رحمتشان كند.

اصلا امين پور در سطحي نبود كه بتوان او را شاعري برجسته قلمداد كرد. حالا اينكه بخوان مصادره به مطلوبش كنن ديگه خيلي مسخره هست! يكي تو مراسم امين پور مي گفت من از طريق كتاب درسي بچه ام با ايشون آشنا شدم حالا اينها شاملو رو از كتابهاي درسي حذف كردن!

سلام. چيزي را كه از دست داده اي بيم مبر و غم مخور.اينجا هم سرد است .خيلي .
آدرس جديد وبلاگم را ثبت كني ممنونم . به امبد دبدار.

سلام....جواد جان....شاملوي عزيز مظلوم رفت قبول دارم ولي بنظرم هيچكس بزرگتر بيادماندني تر ومظلوم تر از فروغ فروغ عزيز بي همتا نبوده ونيست......البته قيصر هم آن چيزي نبود كه حتي خيلي از روشنفكر ماب ها فكر ميكنند ونه آن كسي كه حكومت با راديو وتلويزيون وآويزان شدن از نامش سعي ميكند نشان بدهد وهمين اتفاقا اين روشنفكر ماب هاي شيك وسطحي نگرمان را به زدن حرفهاي مضحكي مثل يكي دوتا از همين كامنت ها وا ميدارد....قيصر يك روح انساني و طبيعي داشت با تمام دست اندازهاي طبيعي اين مسير...و او دلسوز بود ...از انها كه سروش نوجوان بودند بهتر ميشود شاهد اورد...به بهترين شكلي در اژوزسيون قرار داده بود خودش را...اين را اگر در دانشكده ادبيات دانشگاه تهران ديده بود آن دوستمان قلم به انصاف ميچرخاند....كاملا جدا بود از حاكميت....و آنقدر هم دنبال جنجال و حاشيه نبود كه به هر مناسبت سياسي و...بيانبه بدهد كه دوستي گلايه كرده بود...اصولا وقتي شعر در كسي حلول ميكند (اين با سخن موزون تصنعي ساختن يا اداي پست مدرني در نوشته هاي سرگردان در آوردن و ژست فيلسوفانه گرفتن و هيچ از فلسفه ندانستن زمين تا كهكشان فرق دارد)تصوير هايش و حرفهايش عميق تر از لايه هاي سطحي اتفاقات ميشود....اينكه مرتب در باره موضوعاتي كه عرض هستند و عارض ميشوند به كم عمقترين شيوه بپردازد كار اين انسان نيست...مثل اينكه بگوييم چرا در باره ابطال برخي صندوقها در انتخابات فلان ........قيصر ولي تمام بودنش درد ميكرد و شانه هاي ساده سرودنش درد ميكرد ....قطار قيصر خيلي زودتر از آنچه فكر ميكرد رفته بود و او گلايه ميكند از اين اتفاق زود هنگام كه آرمانهاي انساني خيليها زود در لابلاي بازي كثيف قدرت رفت و وعده هاي انساني گم شد و اينان ماندند و دريغ وحسرت و آه....----قطار مي رود---تو ميروي--- تمام ايستگاه ميرود----و من چقدر ساده ام---كه سالهاي سال---در انتظار تو---كنار اين قطار رفته ايستاده ام---و همچنان---به نرده هاي ايستگاه رفته ---تكيه دادهام......آري آنان كه او را منتسب ميدانند نمي بينند كهاو چگونه سالهاي سال كنار اين قطار رفته وعده ها و حرفهاي انساندوستانه ؛دروغ شده؛ايستاده بود...وزجر ميكشيد....