بیچاره «خسرو و شیرین»!

در خانواده پدری من، معلمی و دبیری مدارس شغلی است که تقریبا همه زمانی به آن مشغول بوده‌اند و البته، در حال حاضر، همگی به کسوت شریف بازنشستگی درآمده‌اند.

عمویم (که برادر کوچکتر پدرم باشد)، هم از این قاعده مستثنی نیست. او آخرین عضو بازنشسته خاندان پدری است. یادم هست در میان خاطراتی که گهگاه از دوران معلمی می‌گفت، به اعزامش در دوره سپاه دانش در سالهای اولیه شغلی‌اش به روستایی در حاشیه‌ای از شهرستان اقلید فارس اشاره می‌کرد که نامی شاعرانه و عاشقانه داشت:«خسرو و شیرین».

نمی‌دانم این نام زیبا به کدامین دلیل تاریخی یا اسطوره‌ای به آن روستا اطلاق شده، اما آنچه به یاد دارم، تعریف‌ها و توصیف‌هایی است که عمویم از دوران کوتاه کاری‌اش در آنجا می‌کرد و زیبایی و لطافتش را یادآور می‌شد. کمااینکه هر وقت در گرمای تابستان در میان فامیل صحبت می‌شد که برای فرار از آفتاب به اصطلاح «جنگ» [به کسر «جیم» و سکون «نون» در لهجه شیرازی] به کجا پناه ببریم؟ عمویم می‌گفت:«خسرو و شیرین».

متاسفانه در این 29 سالی که از عمرم رفته، هنوز آن ده را ندیده‌ام و جز توصیفات عمویم نشنیده‌ام. اما این روزها، از پس سالها بار دیگر نام خاطره‌انگیز آن ده را می‌شنوم.

این‌بار اما سخنی در لطافت طبعش نیست که از خشونت و آشوبی است که رییس دولت نهم با یک جمله در آن منطقه آفریده‌است. آنچه برخلاف زیبایی‌های «خسرو و شیرین»، بی‌نیاز از توصیف است و نشانه آشکاری است از بی‌کفایتی و حتی فراتر از آن بی‌فکری یک دولت.

دولتی که با کوله‌باری از ادعاها و وعده‌ها هر روز راهی استانی می‌شود ولی هدیه‌ای که به مردمان می‌بخشد، تشدید نارضایتی و حتی در مواردی چون اقلید، شکل دادن بحرانی محلی است.

در همین زمینه: نطق مهم نماینده اقلید و استمداد وی از مقام رهبری