در نقد ویژه‌نامه های شب عید

یکی دو ساعت قبل «فرید مدرسی» زنگ زد و پرسید:«از روزنامه "همشهری" با تو تماس نگرفتند؟» گفتم:«نه. برای چی؟» و قبل از اینکه جواب دهد، خودم جواب دادم:«لابد برای ویژه‌نامه عید؟!» تایید کرد و من خندیدم:«خدا عقلشان دهد. باید می‌گفتی که من و امثال من اگر می‌خواستیم با "همشهری" همکاری کنیم که بعد از شورای شهر دوم از آنجا نمی‌‌آمدیم بیرون».

این ماجرا را نقل کردم بعنوان مقدمه‌ای بر نقد ویژه‌نامه‌های شب عید که سال به سال، تعدادشان اضافه می‌شود اما به نظر من، اغلب چیزی جز اتلاف کاغذ نیستند. چرا؟ دلیلش روشن است.

بخش اصلی این ویژه‌نامه‌ها مربوط می‌شود به اصلی‌ترین اتفاقات سال در هر یک از حوزه‌های داخلی،بین‌المللی،اقتصادی، فرهنگی و ورزشی. اتفاقاتی که در طول سال، بارها در اخبار و گزارش‌ها آمده‌است. می‌ماند نقد و بررسی اتفاقات و احتمالا ارائه چشم‌انداز از تحولات آتی در یکسال آینده که خود ما روزنامه‌نگاران بهترمی‌دانیم که قضیه از چه قرار است. نوشتن‌‌های عجولانه و سرهم کردن اخبار یکساله جایی برای تحلیل تحولات و ارائه چشم‌انداز نمی‌گذارد.

بدتر از آن، اینکه با افزایش تعداد این ویژه‌نامه‌ها و البته محدود ماندن تعداد نویسندگان، این وضعیت تشدید شده است. هر روزنامه‌نگاری با پیشنهاد نوشتن چند مطلب از سوی چند نشریه مواجه می‌شود تا بازار copy-paste از تمام طول سال داغ‌تر باشد.

اگر بخواهم بدون جانبداری حرف بزنم، فارغ از همکاری‌ام با روزنامه «شرق» باید بگویم که تنها ویژه‌نامه های سال «شرق» در میان نشریات سیاسی این سالها قابل تامل بوده که در مورد آن هم، شخصا به بخش مقالات و تحلیل‌ها تمایل داشتم و نه گزارش‌‌های سالانه.

واقعیت این است که بدجوری دچار روزمرگی شده‌ایم.