سلام. پست قبلي ات را خواندم. درباره اش هم حرف دارم. به زودي مي آيم.فتح باب جالبي است.منتظر باش برادر.

سلام...جواد جان چند تحليل مي توان اراپه داد كه يكيش رو اينجا مي نويسم....ساعت صفر عاشقي...مجنون منتظر ليلي در ايستگاه قطار است...عقربه ها را با دو چشمش به سرعت دنبال مي كند و مي ترسد كه مبادا لحظه اي از ثانيه شمار عقب بيفتد.....صداي سوت قطار از دور از پشت كوهي از خردادآباد مي آيد چيزي راه تا تيرآباد نرسيده است....و مجنون هم از اهالي تيرآباد است.....نزديك تر مي شود...سياهه قطار از دور پيدا مي شود....لبخند و اشكي و قلبي... لحظه اي ترمز مي كند....ليلي مي گويد مجنون تو هم بيا بالا بايد برويم تا قله ها را فتح كنيم و جهاني شويم....جماعتي همراه با مجنون سوار مي شوند به خيال آنكه جشن در قطار برگزار مي شود...دودوچي چي...از آبادي ها يكي مي گذرند و توقفي و دستي و قولي و لبخندي و تحفه اي......مجنون كمي از دست ليلي ناراحت است.....ليلي دلبري مي كند و مجنون را فراموش كرده......ناگهان خوابي و ترسي و فرستاده اي براي مجنون كه من را ببخش.....قطار همچنان مي رود با آنكه گفته بود مرا ببخش همچنان دلبري مي كرد و همه را به خود مشغول كرده بود....سوالي و اهانتي و عصبانيتي...بهانه اي مي شود براي آنكه هر آنچه كه در دل مجنون بود است تلافي شود ...عزم را جزم كرده....اما در همين لحظه بلندگوها قطار اعلام مي كند: مسافران عزيز قطار ما به كاپيتاني ليلي ترمز بريده است و باز ترسي و هراسي و سكوت....طولاني بود و شايد هم كمي آبكي!

آخه شد يك بارَ فقط براي يك ماه آروم بشيني و شهر رو به هم نريزي؟
انگار منصور اون آوازش رو واسه تو خونده.
اقلا به خاطر بچه‌ات بي‌خيال شو.