«ماه فوتبال»-16/ دیدارهای تاریخی در یک چهارم نهایی

بالاخره بازیهای دور دوم تمام شد و 7غول اروپا و آمریکای لاتین به همراه اوکراین تازه به جام آمده به مرحله یک چهارم نهایی رسیدند.

در دور دوم، تنها اتفاق غیرمنتظره از نظر من، حذف اسپانیا در برابر فرانسه ای بود که در این دوره گرچه ابهت 1998 را ندارد، اما از فاجعه 2002 هم فاصله گرفته است.

گرچه برای اسپانیایی ها (و بویژه «کارلوس پویول» اسطوره کاتالانیا) متأسفم، اما خوشحالم که بازیکنانی چون «زین الدین زیدان»،«لیلیان تورام»،«کلود ماکه له له» و «پاتریک ویه را» با سرافکندگی دوران فوتبال ملی خود را به پایان نمی رسانند و حتی اگر در مرحله بعد حذف شوند، حذف آنها در برابر برزیل خواهد بود که بسیار قابل قبول تر از حذف در برابر اسپانیا بود.

اما اتفاق اصلی در مرحله بعد، تکرار بازیهای تاریخی است: «برزیل-فرانسه» و «آلمان -آرژانتین» .

برزیل و فرانسه تاکنون در دو مقطع اساسی در جامهای جهانی دو دهه اخیر با هم مواجه شده اند که هربار این فرانسه بوده که کامیاب از میدان بیرون آمده است. یک بار در سال 1986 ستارگان دهه 80 برزیل همچون سوکراتس و زیکو تحت مربیگری تله سانتانا تراژدی خود را با حذف شدن توسط فرانسه در مرحله یک چهارم نهایی تجربه کردند.

بار دیگر در فینال 1998 فرانسه بود که خروسهای آبی با رهبری زیدان توانستند حریف را در فینال 3 بر صفر شکست دهند و جام را در خانه نگاه دارند. از آن فینال، البته بازیکنانی در اردوی دو تیم مانده اند که سهم فرانسه پیر بیشتر است.

زیدان و یارانش با امید کم، انتظار دارند نوار پیروزیهای فرانسه برابر برزیل را تداوم دهند و از آن طرف، برزیلی ها و بویژه رونالدوی دوباره اوج گرفته ، قصد مقابله با این روند را دارند.

فکر می کنم رونالدو با انگیزه ترین بازیکن این میدان و حتی کل جام باشد. بازیکنی که از همه هنر خود بهره گرفته تا ثابت کند «تمام نشده» . (کاری که «علی دایی» باید می کرد و نکرد).

ضمن آنکه رونالدو در بازی برابر فرانسه، تلخ ترین شب زندگی خود را به یاد می آورد. شبی که معلوم نشد به خاطر نفرین اجنه یا یک بیماری مهلک، چنان در فینال 1998 راه می رفت که اگر «پرهام» ما راه رفتنش کامل شده بود و نیازی به گرفتن مبل و دیوار نداشت، از او در این بازی مؤثرتر می شد.

درباره «آلمان-آرژانتین» هم بنویسم؟ ناگفته ای هست؟ صفحه ویژه شرق را دیده اید؟

قیافه نحس آن داور مکزیکی در فینال 90 که تجسم شیطانی هاوه لانژ بود، از یاد رفتنی است؟ آنها میزبانند.جام 90 به کدام شکل برای ما آرژانتینیها تکرار می شود؟ باید یک قیافه نحس دیگر از این جام برایمان بماند یا مثل ایتالیای 90، این بار هم ما هستیم که میزبان را حذف می کنیم؟ ته دلم روشن است.شما چطور؟