آقای قاضی ارشادی!خاطره ای نیک ساختی...

امروز برای دوازدهمین بار در سه سال اخیر در دادگاه حاضر شدم. پرونده من که مربوط به یک یادداشت در روزنامه «یاس نو» است،شاکی خصوصی دارد:قاضی اسلامی رییس سابق دادگاه مطبوعات. او مدعی است که من در یادداشتم که انتقادی بود از محکومیت نویسندگان به خاطر انتشار یک کتاب، به او که چنین حکمی داده، توهین کرده ام و اکاذیبی نشر داده ام.

مطلبی که من در اینجا می خواهم بنویسم؛ البته نه دفاعیه ای است در برابر اتهامات وارده و نه واکنشی است بر اطاله دادرسی و تجدید پیاپی وقت دادرسی در این مدت( آن هم در شرایطی که آقای نعیمی پور مدیر مسؤول روزنامه «یاس نو» و دوستان حزبی مبلغ 10 میلیون تومان وجه نقد بعنوان وثیقه من سپرده اند و در این دو سال، قرار صادره تبدیل به کفالت نشده و حتی سند ملکی به جای وجه نقد پذیرفته نشده است).

مطلبی که در اینجا می خواهم بگویم، سپاس و به نوعی تمجید از قاضی ارشادی رییس کنونی شعبه 1005 دادگاه عمومی تهران است. این تمجید البته تلاشی برای تأثیرگذاری در مسیر پرونده و به قول اهالی برره،«پاچه خواری» نیست. چرا که در این مدت، چندین بار مسؤولان پرونده من تغییر کرده اند و اگر اهل این کارها بودم، همان ابتدا چنین می کردم تا کار این قدر طولانی و وضع چنین پیچیده نشود.

حرف من درباره قاضی ارشادی به مسأله ای برمی گردد که وظیفه هرقاضی است و آن چیزی نیست جز ملاک قرار دادن قانون.این انجام وظیفه البته در هر حرفه ای با اهمیت و ارزشمند است و به قولی،معیار «وجدان کاری و انضباط اجتماعی».اما در شغلی چون قضاوت که با آبروی آدمیان سروکار دارد، این ارزش و اهمیت بسیار بیشتر است.

قاضی ارشادی در جلسه کوتاه امروز نشان داد که این ارزش را می شناسد و به آن پایبند است. از همین رو بود که برخلاف قضات پیشین اصرار داشت که او صلاحیت رسیدگی به پرونده را ندارد. اصرار داشت که جرم من مطبوعاتی است و باید در دادگاه کیفری استان با حضور هیأت منصفه رسیدگی شود. به مبلغ تعیین شده برای وثیقه ام هم انتقاد داشت و می گفت که اگر به جای بازپرس پرونده بود، حداکثر یک قرار کفالت یک میلیونی صادر می کرد.در نهایت هم به دادگاه تجدیدنظر نوشت که پرونده باید به دادگاه ویژه کیفری مطبوعات برود و نه اینکه در دادگاه جزایی رسیدگی شود.

قاضی ارشادی که از 29 فروردین به ریاست شعبه 1005 دادگاه عمومی تهران منصوب شده، به احتمال فراوان دیگر مسؤول پرونده من نیست؛اما پرونده ام هر سرنوشتی پیدا کند،نام و خاطره نیک او در ذهنم می ماند. درست مثل وکیل نیک نفسم،«عبدالفتاح سلطانی».