بندی که همه ما را گرفته و نه تنها «مجتبی»...

«امید ایران مهر» عزیز مطلبی در وبلاگ خود نوشته و از دوستان در جهت آزادی «مجتبی سمیع نژاد» کمک خواسته.

امید نوشته: « هر چه زودتر باید یه کاری کرد ... نه یه کار روتین ... بلکه یه کار متفاوت و تاثیر گذار ... کاری که به هدف برسه ... مجتبی ؛ قربانی نگاهی شده که هر لحظه ممکنه گریبان هر وبلاگ نویسی رو بگیره ... نگاهی که همه چیز رو بسته و تحت کنترل می خواد ... بلاگرها باید هر چه زودتر در مقابل این نگاه مستبدانه قد علم کنند ... ».

برای مطلب امید کامنتی گذاشتم و در آن آوردم: «تدبیر سیاسی همواره زمانی محل طرح می یابد که بدانی کاری باید کرد و ندانی که چه کار؟ نیروهای سیاسی منتقد و اپوزیسیون ایران سالهاست در این نقطه مانده اند و گرچه خرده ایده هایی مطرح می کنند، اما عملا می گویند که کاری نمی توان کرد. وضع مجتبای عزیز و مظلوم هم در دایره همین امتناع عمل سیاسی تعریف می شود. شرایطی که وجود دارد؛هرچند تلخ، مأیوس کننده و حتی خجالت آور».