و اما مذاكره با آمريكا...

55 سال پس از ملي شدن صنعت نفت در ايران، ايران مذاكره با آمريكا را پذيرفت تا موازنه منفي مصدق به موازنه مثبت لاريجاني تبديل شود.

در موازنه منفي،مصدق برخلاف شاهان قجر و پهلوي كه هم به روس امتياز مي دادند و هم به انگليس تا هواي هردو را داشته باشند، نه به روس از نفت ايران امتياز داد و نه انگليس (والبته آمريكا) كه حاصل آن هم برافتادن دولتش در كودتاي خارجي و به سود استبداد داخلي بود.

موازنه مثبت لاريجاني هم البته عينا همان موازنه مثبت شاهان قاجار و پهلوي نيست. چراكه برخلاف عصر قجر كه منافعش تنها به دو قدرت زمانه (روس و انگليس) مي رسيد، براي همه جريانات فعال در عرصه نظام بين الملل حاصلي مي رساند. چه، گروهي چون كشورهاي غيرمتعهد كه تنها تحليلگراني چون نويسندگان «كيهان» و «جمهوري اسلامي» فكر مي كنند در عداد قدرتهاي جهانند و چه پروژه هاي خنده آوري چون «نگاه به شرق» و «اتحاد برادران جنوب» كه از اندونزي و مالزي تا ونزوئلا و بوليوي را بي بهره نمي گذارد. (گرچه ونزوئلا و بوليوي غير از جيب ما، ظاهرا تفكراتمان را هم مي پسندند). وقتي وضع كشورهاي جهان سوم و قدرتهاي درجه n ام از موازنه مثبت جناب لاريجاني چنين باشد،وضع قدرتهاي درجه دومي چون روسيه، فرانسه،انگليس،آلمان وچين مشخص است.

اين موازنه مثبت البته اينك با پذيرش مذاكره با آمريكا نشانه هايي اندك ازعقلانيت را بروز مي دهد. چراكه با اين مذاكرات، برباد رفتن منافع كشور، دست كم از راه مسالمت آميز صورت مي گيرد و نه خشونت آميز.

اين نشانه اندك عقلانيت را بايد عيدي مناسبي از سوي كساني دانست كه تاكنون جز محنت براي ايران و ايراني سوغاتي نداشته اند.

درهمين زمينه:

لاريجاني بسيجي ها را توجيه مي كند

متكي نماز جمعه اي ها را توجيه مي كند