راه طي شده بازرگان؛راه پيش روي ما

امروز سالگرد درگذشت مهندس مهدي بازرگان است. مردي كه شايد يكي از دقيقترين تعاريف درباره اش اين باشد كه همچون شيئي باستاني است كه هر چه از مرگش مي گذرد،ارزشش براي زندگان افزون مي شود.

يكي از ارزشهاي امروزين آن بزرگمرد،تأكيدي بود كه بر وجه دموكراتيك نظام برآمده از انقلاب 57 داشت. بحثي كه امروز در بحبوحه دعواي «حكومت اسلامي-جمهوري اسلامي» عيارش افزون شده است. مرحوم بازرگان آن روزها(پس از استعفا از نخست وزيري و در يك پيام تلويزيوني) مي گفت: «وصيت دوم به مجلس بررسى نهايى قانون اساسى است... و ما اميدواريم و استدعا داريم كه در مراحل نهايى (كه گويا تجديدنظر مى شود) يك تجديدنظرى و تغيير موادى بدهيد به طورى كه حاكميت ملت تامين باشد يعنى حكومت، حكومت خدا و مردم باشد و طبقاتى و انحصارى و چيزهايى نباشد كه بعدها به دردسر برخورد كنيم.» .

اينجا مجال گفتن از بازرگان نيست. تنها اين نكته بگويم كه سياست ورزي بازرگان ، قابل دفاع ترين الگويي است كه مي شناسم. الگويي به دور از انفعال،راديكاليسم، نگاههاي ايده آليستي، با نگاه بر امكانات و ابزارهاي واقعا موجود، كاملا مسالمت جو، مبتكر و آماده پرداخت هزينه.

بازرگان راهي طي شده است كه البته رهپوياني اندك داشت. وظيفه ماست پرشماركردن رهروان اين راه .

يادش جاودان و رهپويانش قرين توفيق.

در همين زمينه:

تحليل دكتر «عليرضا علوي تبار» در مورد ضرورت تداوم راه بازرگان