غریبه های آشنا

«به تو و همه دوستان و همکارانت در ایسنا تسلیت می گویم. امروز مظلومیت مضاعف خبرنگاران رسانه های مادر (خبرگزاریها) را به چشم دیدم. اسامی بسیاری را از نظر گذراندم که شاید اخبار و عکسهای زیادی از آنان دیده باشم و حتی خبرهایشان را در گزارشی یا گوشه صفحه ای استفاده کرده باشم، بی آنکه بشناسمشان. حال آنکه بسیار هستند همکاران مطبوعاتی که هنری جز سرهم چسباندن اخبار تولیدی همین خبرنگاران ناشناس خبرگزاریها ندارند و بسیار شناخته شده ترند».

این متن کامنتی بود که دیشب برای «نسرین وزیری» و «مریم آریایی» (معدود دوستان همکار در ایسنا که می شناسمشان)، گذاشتم. نمی دانم چه کار؛ اما فکر می کنم حداقل کاری که می توان کرد، رعایت حقوق معنوی آثار همکارانمان در خبرگزاریها با ذکر منبع خبر است. فکر می کنم این حداقل کار اجرایی بسیار مهمتر از بحثهایی باشد که این روزها حول «اخلاق حرفه ای» در وبلاگستان درگرفته.

(ناگفته نگذارم که در این زمینه خود همچون آن رطب خورده ای هستم که منع رطب می کرد؛ اما سعی دارم از این پس و به  یاد آن از دست رفتگان دقیق تر باشم).

 یاد همه آن غریبه های آشنا جاودان!

در همین زمینه:

«دل آدم می گیره...» از وبلاگ همسرم/اولین مطلبش بعد از تولد پرهامه. متأسفم که موضوعش این شد.