آنها بر صدر می نشینند و قدر می بینند

عادت کرده ام هروقت به الپر عزیز لینک می دهم دلیلش گله گذاری از اختلالات وبلاگ باشد. اما لینک امشب را حکایتی است دگر.
 الپر عزیز مطلبی تأثیرگذار نوشته درباره فراخوانده شدن دکتر محمدی گرگانی استاد دانشگاه واز فعالان ملی- مذهبی به زندان.  او آنقدر خوب نوشته که توضیحی بیشتر درباره مقام علمی، جایگاه اخلاقی وسابقه مبارزات سیاسی دکتر محمدی لازم نیست.

آنچه می خواهم در اینجا بیاورم،همان است که بعنوان کامنت بر مطلب الپر نوشتم:« علي جان! يكبار درباره مهندس سحابي يادداشتي در ضميمه روزنامه «همشهري» نوشتم كه خيلي به دلم نشست. يكبار در «شرق» پس از ديدار مهندس ميثمي مطلبي نوشتم كه آن هم همين طور. درباره مهندس بازرگان و دكتر سحابي هم، هرگاه دست به قلم برده ام، چنين حسي داشته ام. مطلب توراهم كه خواندم، چنين حسي مرا دست داد؛ گويي هر كه اين بزرگان را بشناسد، هنگام نوشتن درباره شان حالتي ديگر دارد.حالتي كه از اخلاقشان برمي خيزد. اخلاقي كه آنان بهترين نمادهاي ارتباط دادنش با سياست هستند. چنين است كه با وجود سخت ترين شرايط زندانهاي دو نظام، همچنان هر كه راه سياست اخلاقي مي جويد، يا با اينان همراه مي شود و يا اگر راهي مخالف و يا متفاوت مي رود، اينان را محترم مي شمارد. از مجاهدين خلق تا مجاهدين انقلاب و از جبهه ملي تا جبهه مشاركت هر آنكه را انصافي و اخلاقي بوده و هست، ملي -مذهبيها را ارج مي نهد و نشست و برخاست با آنان را مايه ارج و قرب خويش مي داند. براستي كدام قدرت سياسي مي تواند با هر ضرب و زوري براي خود چنين منزلتي كسب كند؟»

 غیر از این، خوش دارم کامنت دیگری را که دوستی نادیده و آرش نام در پی نظر من آورده بود، هم بنویسم. دوستی که ظاهرا از دیگر علاقه مندان این نحله سیاسی- اخلاقی است؛ اما از نسلی قبل تر: «آلپر جان، اين نوشته ات و همينطور نظرات دوستت محمدجواد روح خيلي اميدوارم کرد. من که نوجوانيم همزمان با دولت موقت مهندس بازرگان بود، هميشه افسوس مي خوردم که چرا کساني مانند او که جز نزديکي خدا و سعادت ملت ايران هدف و مقصدي ندارند، اين همه مورد بي مهري عالم و عامي قرار مي گيرند. آن سالها که بازرگان تمام تلاش خود را مي کرد که انقلاب پيروز ايران دچار تندرويها و آفات ساير انقلابها نشود، متهم به ليبراليسم که آن زمان از فحش هم بدتر بود، مي شد. امروز هم که پيروان آنان باوجود تمام بي مهريهايي که در سالهاي دهه شصت از همين خط-امامي ها کشيده بودند، از معين حمايت کردند، باز هم از طرف برخي متهم به فرصت طلبي و از طرف ديگران متهم به مصلحت انديشي شدند . اما همين که جواناني مثل شما و آقاي روح قدر و ارزش آنان را مي دانند، تاييد کننده اين جمله معروف است که همه را مي توان براي مدت کوتاهي فريب داد، افراد کمي را مي توان براي هميشه فريفت، اما همه را نمي توان براي هميشه فريب داد».