جلسات روزنامه نگاران یا «اتاق شیشه ای»

یکی از کارهای خوبی که در ماههای اخیر انجام شده، ادامه جلسات روزنامه نگاران اصلاح طلب است. این جلسات که در مقطع انتخابات ریاست جمهوری و از سوی کمیته مطبوعات و رسانه های ستاد دکتر معین(که مسؤولیت آن را «محسن امین زاده» برعهده داشت) برگزار می شد، پس از انتخابات قطع نشده است. این شاید یکی از نشانه های درس گرفتن از شکستهای انتخاباتی باشد.
 چراکه جبهه مشارکت در سالهای اخیر،درآستانه انتخابات جمعی از روزنامه نگاران و یا دانشگاهیان را جمع می کرد تا در مورد مسأله انتخابات نظر آنها را جویا شود. اتفاقا مقطع برگزاری این جلسات هم همین ماه رمضان بود که به بهانه افطاری دوستان جمع می شدند. بگذریم از اینکه سایر احزاب و گروهها در همین حد هم نظر اهالی مطبوعات و دانشگاه را جویا نمی شوند.
 این وضعیت باعث شده بود که این جلسات بیش از آنکه حالت تصمیم گیری (و به عبارت دقیق تر؛«تصمیم سازی») برای جبهه مشارکت داشته باشد، شکل سمبلیک و حتی فرمالیته پیدا کند و عملا مرکزیت و تصمیم گیران حزب پس از آنکه کلیات تصمیم خود (مثلا ضرورت شرکت در انتخابات) و حتی جزئیات آن(نامزد مورد نظر) را اتخاذ کرده بودند، تازه از دوستان روزنامه نگار یا دانشگاهی دعوت می کردند که «بیایید و نظر دهید!»
با چنین مقدماتی است که برگزاری منظم جلسات پس از انتخابات را اقدام خوبی ارزیابی می کنم که هم همفکری روزنامه نگاران را از حالت تک موضوعی (انتخابات) به مباحث عمومی تر و حتی کلان تری سوق می دهد و هم اینکه جلسات از حالت سمبلیک و مقطعی خارج می شود.
البته در مورد چند و چون برگزاری جلسات و یا مسایل مطرح در آن یا نوع عملکرد و پاسخگویی میهمان ویژه هر جلسه،جای حرف و سخن بسیار است اما قطعا این فرع قضیه است و از اصل درست و ضرورت مسأله نمی کاهد.
***
اما این جلسات یک ویژگی خاص هم دارد که در جلسه اخیر برایم جلب توجه کرد. چهارشنبه شب میهمان جلسه آقای ابطحی بود.بنده خدا آمده بود تا نظرش را درباره وضعیت فعلی اصلاح طلبان و همین طور جناح مخالف ارائه کند که البته جلسه بیشتر به سمت تحولات داخلی مجمع روحانیون بویژه با توجه به رفتن «مهدی کروبی» و آمدن «سید محمد خاتمی»و«سید محمد موسوی خوئینیها» سوق پیدا کرد. این وسط بنده خدا ابطحی که از یک طرف خود را در یک جلسه غیررسمی و خودمانی می دید (و طبعا باید می توانست مسائل را خودمانی تر مطرح کند) و از طرف دیگر مخاطبانش جمعی روزنامه نگار بودند که هرکدام حداقل یک وبلاگ دارند، مانده بود چطور صحبت کند که بعد در جلسات داخلی مجمع مؤاخذه اش نکنند.
به هر حال، جناب ابطحی به شکلی مسأله را رفع و رجوع کرد (و به برخی سؤالات از جمله سؤال من که نظرش را درباره این گفته کروبی که گفته:«فاصله فکری کنونی من با جبهه مشارکت و مجاهدین انقلاب بیش از فاصله ام با اعضای جامعه روحانیت به هنگام جدایی از آنهاست» پرسیدم، جوابی نداد).
اما خودمانیم. این جلسه یک اتاق شیشه ای است که فقط اگر دل یکی از حدود 100 شرکت کننده آن به رحم نیاید و بخواهد شیطنتی کند، می تواند. البته همه دوستان متوجه هستند و قدر جلسات را آنگونه که باید، می دانند.