بحثهای داغ در غرفه «اقبال»

در هفته ای که گذشت ، دو بار به نمایشگاه مطبوعات رفتم و هر دو بار هم بیشتر وقتم را در غرفه محقر اما شلوغ و پرمخاطب «اقبال» گذراندم. غرفه ای که بر خلاف غرفه های «جام جم»،«همشهری» و نظیر اینها در آن جز کاریکاتور «اکبر گنجی» و تعدادی روزنامه آویخته به دیوار چیز چشمگیری نبود. نه تابلوهای نئون داشت، نه مسئولان غرفه زیبایی با لباسهای متحدالشکل و نه محل گپ و گفت وگویی که بی شباهت به کافی شاپ نباشد. اما به جای همه اینها غرفه «اقبال» جاذبه ای داشت که در میان سایر روزنامه ها کم نظیر بود.

«اقبال» محلی برای گفت و گوهای صریح و انتقادی بود. گفت و گوهایی که تقریبا همگی حول موضوع انتخابات دور می زد. بیشتر بحثها البته با اعضای شاخص جبهه مشارکت انجام می شد که بعنوان مهمان در غرفه حضور داشتند. اما اعضای تحریریه هم از این مباحثات بی بهره نماندند. از جمله خود من که بالاخره بعنوان دبیر گروه سیاسی باید به خیلی مسایل جواب می دادم.
روز جمعه بعد از یک سری بحثهای صریح،«نادر صدیقی» از مقاله نویسهای روزنامه پرسید:«فضا را چطور می بینی؟» گفتم:«خب، مردم سئوالها و حرفهای جدی درباره امکان ادامه اصلاحات یا اصل رأی دادن دارند. اما فکر می کنم زمینه مثبتی در آنها وجود دارد. گویی دنبال کسی می گردند تا بهانه آخر را به آنها برای رفتن پای صندوق رأی را بدهد.» او هم همین نظر را داشت. می گفت:«بحثهای مردم همدلانه است.» بعد هم اضافه کرد:«ای کاش این بحثها از 6 ماه قبل شروع شده بود.» خندیدم و گفتم:«6ماه قبل اگر اسم انتخابات را می آوردیم، طرف راهش را می گرفت و می رفت؛ البته اگر قبلش توی گوشمان نزده بود! »
راستی؛ شما فکر نمی کنید که فضای جامعه تغییر کرده. خوشحال می شوم که از شهر و منطقه و دانشگاه و هرجای دیگری که هستید، خبر دهید.