بحث دیشب من (جلسه روزنامه نگاران با کمیته تبلیغات ستاد دکتر معین)1-

دیشب با فاصله یک ماه از جلسه اول، دومین جلسه روزنامه نگاران با کمیته تبلیغات ستاد دکتر معین برگزار شد. فکر می کنم جلسه خوبی بود. البته من در مطلبی که درباره جلسه اول نوشتم (بحث آن شب من)، نظرم را درباره این نوع جلسات گفته ام، اما همان طور که در آن مطلب هم نوشتم، جلسات این دوره را بهتر و کاربردی تر یافتم.

 جلسه دیشب هم از همین زاویه جلسه خوبی بود.بحثهایی که مطرح شد، بیشتر حول مسائلی بود که در گفتمان و شعارهای معین مغفول مانده است. بحثهایی نظیر تضمین دادن به زنان، مسایل اقتصادی و یا آسیبهای اجتماعی. دوستانی که این مسایل را طرح می کردند، می گفتند که چنین مباحثی در همه این سالها در گفتمان اصلاح طلبان «مظلوم» مانده است؛ بطوریکه  اگر کاری هم شده باشد، حتی خود اصلاح طلبان هم به آن بی توجه مانده اند، چه رسد به محافظه کاران و رسانه هایی نظیر صدا و سیما که بخواهند آن را مطرح کنند.

در اواخر جلسه هم (که تا حدود ساعت 11 شب طول کشید) نوبت به من رسید. بر خلاف جلسه قبل که یکی از انتقادی ترین اظهارات مربوط به من بود و حتی واکنش افرادی مثل مزروعی و خانیکی را برانگیخت، در این جلسه صحبتهای من همدلانه تر بود. البته در ابتدای صحبتم گفتم که با وجود انتقادهایی که صحبتم در جلسه قبلی به دنبال داشت وحتی شنیده ام که خارج از جلسه هم مسایلی در مورد من گفته شده، اما به آن اظهارات عقیده دارم و حاضرم باز هم از آن دفاع کنم.

پس از این مقدمه اضافه کردم که با این وجود، سخنان معین در سفر اخیر خود به کرمانشاه مرا امیدوار کرد و نشان داد که تغییر مشی گفتمانی و بازگشت به راه صواب آغاز شده است. اشاره من به دو نکته کلیدی در اظهارات اخیر معین بود: اول، اعلام تشکیل معاون حقوق بشر و دوم، تأکید بر حق ملی-مذهبیها و اعضای نهضت آزادی برای حضور در حکومت.(در این مورد گزارش خبری کوتاهی در شماره امروز شرق نوشته ام).

در ادامه حرفهایم گفتم که چنین رویکردی نشانه مهمی از تأکید طیف رادیکال جبهه اصلاحات بر هویت خاص این جریان سیاسی است.اضافه کردم که دکتر معین و دکتر ابراهیم یزدی نمایندگان درون و برون حاکمیتی این جریان در انتخابات این دوره هستند و اضافه کردم که مهمتر از پیروزی یا شکست در انتخابات و یا تأیید یا رد صلاحیت این دو کاندیدا، تأکید آنها بر ویژگیهای هویت بخش این جریان سیاسی است. این دو کاندیدا و حامیانشان جریانی را تشکیل می دهند که حل مشکلات کشور را در گرو برقراری دمکراسی و تأمین حقوق شهروندان می دانند و در عین حال، راههای رسیدن به دمکراسی و حقوق بشر را در داخل کشور می جویند و به اصلاحات درونزا اعتقاد دارند.

با ارائه این تعریف گفتم که حامیان معین و نیز دکتر یزدی باید در شعارها و گفتمان انتخاباتی خود بر همین مسائل تأکید کنند؛ حتی اگر به ردصلاحیت نامزد آنها و حتی به رأی نیاوردن آنها منجر شود.حتی این نکته را مطرح کردم که «شما همانگونه که هستید و آن واقعیتهایی را که وجود دارد و راه حلهایی را که می شناسید به مردم بگویید، چه ایرادی دارد که بعد از انتخابات معلوم شود که معتقدان به چنین رویه ای در کل کشور (مثلا) تنها یک اقلیت یک میلیون نفری را تشکیل می دهند؟ چرا که آنچه برای یک جریان سیاسی مهم است، حفظ هویت سیاسی و فکری خود اوست و نه رأی آوردن یا رأی نیاوردن».

بخش بعدی صحبتهایم به مسایلی برمی گشت که فکر می کنم اصلاح طلبان در فضای انتخاباتی می توانند آن را هم در نقد خود و هم در نقد جامعه مطرح کنند که آن را در مطلب بعدی شرح می دهم.